Bugun...


DOÇ.DR.ERGÜL HALİSÇELİK

facebook-paylas
Liyakatsizliğin bedelini yalnızca kurumlar değil, hizmet bekleyen milyonlarca yurttaş öder.
Tarih: 20-11-2026 11:36:00 Güncelleme: 20-11-2026 11:36:00


Bir ülkeyi asıl çökerten yalnızca ekonomik krizler değil; ahlakın, adaletin ve güvenin aşınmasıdır. Türkiye’nin bugün karşı karşıya olduğu ekonomik, siyasi ve toplumsal sorunların temelinde, giderek derinleşen bir ahlak, liyakat ve güven krizi de bulunmaktadır. Siyasette ilkesizliğin, bürokraside liyakatsizliğin, insan ilişkilerinde vefasızlığın ve kamu yönetiminde çıkar hesaplarının öne çıkması, yalnızca kurumları değil, toplumun geleceğe olan inancını da zayıflatmaktadır.

Bir ülkenin geleceğini yalnızca ekonomik gücü ve sahip olduğu kaynaklar değil; siyasetçilerinin ahlakı, bürokratlarının liyakati, kurumlarının güvenilirliği ve adalete duyulan inanç belirler. Dün savunduğu değerleri bugün makam ve menfaat uğruna terk edenlerin, seçmen iradesini ve kamu yararını göz ardı edenlerin topluma güven vermesi mümkün değildir.

Çünkü siyasetin ahlaktan, bürokrasinin liyakatten, gücün hukuktan ve makamın sorumluluktan koptuğu yerde ne adalet sağlanabilir ne de kalıcı kalkınma gerçekleştirilebilir. Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla güç ve makam değil; dürüstlük, liyakat, ahde vefa, hesap verebilirlik ve ilkelere bağlılıktır. Unutulmamalıdır ki makamlar geçici, ilkeler kalıcıdır. Emeği yok sayan saygınlık kazanamaz; ilkelerini çıkarlarına feda eden, makamını korusa da toplumun güvenini koruyamaz. Çünkü dününü inkâr eden, yarınına güven veremez!

BİLGİ ÇOĞALDI, AHLAK VE VEFA NEREDE? Bilgi Çağında Değerler Krizi

21. yüzyıla girerken bilim, teknoloji, eğitim ve demokrasideki ilerlemelerin insanlığa daha özgür, adil ve müreffeh bir gelecek sunacağına inanılıyordu. Ancak yüzyılın ilk çeyreği, teknolojik ilerlemenin ahlaki gelişmeyi, ekonomik büyümenin de toplumsal adaleti kendiliğinden sağlamadığını gösterdi. Savaşlar, derinleşen eşitsizlikler, toplumsal kutuplaşma ve çıkar çatışmaları, insanlığın ortak değerlerini giderek aşındırdı.

Bilgi çoğaldı ama bilgelik aynı ölçüde gelişmedi. İletişim hızlandı ama güven zayıfladı. Zenginlik arttı ama adil bölüşüm sağlanamadı. Daha da önemlisi, kişisel çıkar toplumsal sorumluluğun, bireysel ikbal ortak geleceğin, güce yakınlık ise liyakatin önüne geçti.Bu anlayış siyasete ve bürokrasiye de yansıdı. 

İlkelerin yerini çıkar hesapları, ortak mücadelenin yerini kişisel beklentiler, kamu yararının yerini makam ve mevki kaygısı almaya başladı. Dün birlikte mücadele edenler bugün birbirini suçluyor; dün savundukları değerleri terk edenler, değişen tercihlerini yeni gerekçelerle meşrulaştırmaya çalışıyor.

At izi it izine karışmış durumda! Kimin hangi ilkeye bağlı kaldığını, hangi değeri gerçekten savunduğunu anlamak giderek zorlaşıyor. Asıl tehlike ise yalnızca yanlışların yapılması değil,ilkesizliğin, vefasızlığın ve ahlaki tutarsızlığın siyasetin ve kamu yönetiminin olağan bir parçası hâline gelmesidir.

SİYASETTE GÜÇ MÜ, AHLAK VE İLKE Mİ?

Siyaset, özünde topluma hizmet etme, ortak sorunlara çözüm üretme ve kamu yararını gözetme sorumluluğudur. Ancak siyaset, topluma hizmetin değil; kişisel ikbalin, makam arayışının ve çıkar ilişkilerinin aracına dönüştüğünde demokratik temsilin anlamı da aşınır. Sandıktan çıkan yetki, yöneticilere hukukun üzerinde davranma, kamu kaynaklarını keyfî kullanma veya hesap vermekten kaçınma ayrıcalığı tanımaz.

Daha önce 12Punto’da yayımlanan “Önce İyi İnsan: Dürüstlüğün Kaybetmediği, Liyakatin Kazandığı Bir Türkiye” başlıklı yazımda da vurguladığım gibi, bir işlemin yasal olması, onun mutlaka ahlaki, adil ve kamu yararına uygun olduğu anlamına gelmez. Bir atama mevzuata, bir ihale usule uygun olabilir. Ancak asıl mesele, bu kararların liyakate, etik değerlere, ekonomik rasyonaliteye ve toplumun ortak yararına ne ölçüde hizmet ettiğidir.

Aynı sorumluluk bürokratlar için de geçerlidir. Kamu yöneticisinin görevi yalnızca üst makamların talimatlarını yerine getirmek değil; hukuku, kamu yararını ve kurumsal ilkeleri korumak, gerektiğinde yanlışlara itiraz edebilmektir. Çünkü kamu görevi kişilere sadakat değil, millete karşı sorumluluk gerektirir. Siyasetçinin başarısı gücü ele geçirmesiyle, bürokratın başarısı makamını korumasıyla değil; sahip oldukları yetkiyi dürüstlük, adalet ve kamu yararı doğrultusunda kullanmalarıyla ölçülmelidir. Asıl erdem, güce sahip olmak değil, o gücü ilkelerinden ödün vermeden kullanabilmektir.

AHDE VEFA: Dününü İnkâr Eden, Yarınını Nasıl Kuracak?

Siyasette ve kamu yönetiminde giderek aşınan en önemli değerlerden biri de ahde vefadır. Vefa; birlikte verilen mücadeleyi, paylaşılan emeği, kurulan dostlukları ve verilen sözleri unutmamaktır. Ancak vefa, kişilere koşulsuz bağlılık göstermek veya geçmişteki iyilikler nedeniyle bugünün yanlışlarına sessiz kalmak değildir.

Gerçek vefa, kişilere değil, birlikte savunulan değerlere ve ilkelere sadık kalabilmektir. Siyasette yollar ayrılabilir, görüşler değişebilir, ittifaklar sona erebilir. Bürokratlar farklı yöneticilerle çalışabilir, görev değiştirebilir veya gerektiğinde makamlarından ayrılabilir. Bunlar hayatın ve demokratik siyasetin doğal gerçekleridir. Ancak siyasi tercih değiştirmek başka, geçmişini inkâr etmek başkadır. Dün birlikte mücadele ettiklerini bugün yok saymak, kendisine emek verenleri görmezden gelmek, savunduğu ilkeleri makam ve menfaat uğruna terk etmek yalnızca vefasızlık değil, aynı zamanda ahlaki tutarlılık sorunudur. Çünkü insanın gerçek karakteri, güç kazandığında geçmişine ve yol arkadaşlarına nasıl davrandığında ortaya çıkar.

Öte yandan yanlış siyasi ve idari tercihlerin sorumluluğu yalnızca göreve getirilenlere yüklenemez. Liyakati gözetmeden atama yapanlar, kişisel sadakati mesleki yeterliliğin önüne koyanlar ve yanlışlara göz yumanlar da sorumluluk taşır. Vefa, yanlışları savunmak değil; geçmişin emeğine saygı duyarken bugünün doğrularından vazgeçmemektir. Unutulmamalıdır ki makamlar değişir, siyasi yollar ayrılır; ancak insanın geçmişine, emeğe ve ortak değerlere gösterdiği saygı, geride bıraktığı en önemli itibardır. Dününü inkâr eden, yarınına güven veremez!

PARTİ DEĞİŞİKLİKLERİ, SEÇMEN İRADESİ VE SİYASİ ETİK

Siyasi ahlakın en önemli sınavlarından biri, milletvekilleri, belediye başkanları ve belediye meclis üyelerinin seçildikleri partilerden ayrılarak başka partilere geçmeleridir. Siyasi görüş değiştirmek demokratik bir haktır. Ancak seçmen sandıkta yalnızca bir kişiye değil; onun temsil ettiği siyasi programa, ilkelere ve verilen sözlere de oy verir.

Seçmenin güvenerek verdiği temsil yetkisinin, seçim sonrasında kişisel siyasi hesaplara, makam veya menfaat beklentilerine konu edilmesi, demokratik temsilin ahlaki meşruiyetini zedeler. Burada belirleyici olan, parti değişikliğinin ilkesel bir ayrışmadan mı, yoksa kişisel çıkar ve siyasi ikbal arayışından mı kaynaklandığıdır. Çünkü siyasi tercih özgürlüğü, seçmene karşı sorumluluğu ortadan kaldırmaz.

Bu nedenle Türkiye'nin kapsamlı bir Siyasi Etik Kanunu'na ihtiyacı vardır. Seçilmişlerin çıkar çatışmaları, mal varlığı bildirimleri, siyasi nüfuz kullanımı ve parti değişiklikleri açık, şeffaf ve denetlenebilir kurallara bağlanmalıdır. Parti değiştiren seçilmişler, kararlarının gerekçelerini kamuoyuyla paylaşmalı; geçiş sürecindeki görev, makam ve menfaat ilişkileri bağımsız denetime açık olmalıdır.

Ayrıca görev süresi içinde parti değişikliklerini düzenleyen, siyasi geçiş karşılığında makam veya menfaat sağlanmasını önleyen ve gerektiğinde seçmen iradesinin yeniden teyit edilmesine imkân tanıyan anayasal ve yasal modeller tartışılmalıdır. Özellikle belediye başkanlarının parti değişikliklerinde seçmenin yeniden söz sahibi olması seçeneği, demokratik temsil, siyasi örgütlenme özgürlüğü ve yerel yönetimlerin sürekliliği gözetilerek değerlendirilmelidir.

Amaç siyasi tercih değiştirmeyi yasaklamak değil, seçmenin iradesinin kişisel çıkar hesaplarına dönüştürülmesini önlemektir. Çünkü demokrasi yalnızca sandıktan yetki almak değil, o yetkiyi seçmene verilen sözlere, hukuka ve siyasi ahlaka bağlı kalarak kullanmaktır. Seçmenin güvenini kaybeden bir siyasetçi makamını koruyabilir; ancak temsil ettiği iradenin ahlaki meşruiyetini korumakta zorlanır.

BÜROKRASİDE LİYAKAT, TARAFSIZLIK VE ETİK SORUMLULUK

Güçlü devlet, güçlü kişilerle değil; liyakatli kadrolar, güvenilir kurumlar ve hukukun üstünlüğüyle inşa edilir. Kamu görevleri bilgi, deneyim, ehliyet ve dürüstlük yerine siyasi yakınlık veya kişisel sadakat esas alınarak dağıtıldığında yalnızca nitelikli insanların hakkı yenilmez; devletin kurumsal kapasitesi, hizmet kalitesi ve toplumun kamu yönetimine duyduğu güven de zayıflar.

Liyakatsizliğin bedelini yalnızca kurumlar değil, hizmet bekleyen milyonlarca yurttaş öder. Yanlış yatırımlar, verimsiz harcamalar, kamu kaynaklarının israfı ve yetersiz denetim, bu anlayışın ekonomik ve toplumsal maliyetidir. Çünkü kamu yönetiminde yapılan her yanlış tercihin faturası, sonunda vatandaşın vergilerine ve yaşam kalitesine yansır.

Bürokrasinin görevi, siyasi iktidarın hukuka uygun politikalarını tarafsızlık ve kamu yararı çerçevesinde uygulamaktır. Ancak bu sorumluluk, hukuka aykırı talimatlara uymayı, kamu kaynaklarını siyasi amaçlarla kullanmayı veya mesleki doğruları görmezden gelmeyi gerektirmez. İyi bürokrat, yalnızca talimatları yerine getiren değil; riskleri zamanında bildiren, yanlışlara gerekçeleriyle itiraz edebilen ve kamu yararını kişisel kariyerinin üzerinde tutabilen yöneticidir.

Bu nedenle üst düzey kamu yöneticilerinin atanmasında nesnel liyakat ölçütleri, mesleki yeterlilik ve etik geçmiş esas alınmalıdır. Atama ve görevden alma kararları gerekçeli ve denetlenebilir olmalı; kamu görevlilerinin hukuka aykırı talimatları güvenle bildirebileceği mekanizmalar oluşturulmalıdır. Çıkar çatışması beyanları, görev sonrası özel sektöre geçişte bekleme süreleri ve bağımsız etik denetim güçlendirilmelidir.

Bürokratın güvencesi siyasi yakınlığı değil, hukuka bağlılığı ve mesleki yeterliliği olmalıdır. Çünkü kamu makamları kişilere ait ayrıcalıklar değil, millete karşı sorumluluk taşıyan emanetlerdir. Devlete sadakat, kişilere koşulsuz itaat etmek değil; hukuku, kamu yararını ve kurumsal ilkeleri her koşulda koruyabilmektir.

KAMU GÜCÜ HALKIN MI, AYRICALIKLI ÇEVRELERİN Mİ?Siyasi Nüfuz, Ekonomik Çıkar ve Bürokratik Güç Üçgeni!

Demokratik bir hukuk devletinde siyaset, iş dünyası ve bürokrasi arasında iletişim ve iş birliği olması doğaldır. Ekonomik kalkınma, yatırım ve istihdam açısından bu ilişkiler gereklidir. Ancak kamu yararı yerine kişisel çıkarların, rekabet yerine kayırmacılığın, liyakat yerine siyasi yakınlığın belirleyici olduğu bir düzende, meşru iş birliği zamanla kurumsal yozlaşmaya dönüşür. Siyasi nüfuzun ekonomik kazanca, ekonomik gücün siyasi ayrıcalığa, bürokratik yetkinin ise bu ilişkilerin korunmasına hizmet etmesi, kamu yönetimi ve ekonomik düzen açısından en büyük tehlikelerden biridir. Böyle bir yapıda kamu ihaleleri, teşvikler, ruhsatlar, denetimler ve atamalar toplumun ortak yararından uzaklaşarak belirli kişi ve çevrelerin çıkarlarına hizmet edebilir.

Daha da tehlikelisi, denetlemekle görevli kurumların, denetledikleri kişi ve kuruluşların etkisi altına girmesidir. Ekonomi literatüründedüzenleyici kurumların ele geçirilmesi olarak tanımlanan bu durum, yalnızca piyasalarda rekabeti bozmakla kalmaz; hukuka, kurumlara ve devlete duyulan güveni de zedeler. Kamu gücünün özel çıkarlar için kullanılması, ekonomik kaynakların verimsiz dağılımına ve toplumsal adaletsizliğin derinleşmesine yol açar.

Bu nedenle siyasi finansman şeffaflaştırılmalı, kamu ihalelerinde rekabet ve hesap verebilirlik sağlanmalı, çıkar çatışmaları açıkça beyan edilmeli ve bağımsız denetim mekanizmaları güçlendirilmelidir. Kamu gücünü kullananlar da ekonomik ayrıcalıklardan yararlananlar da hukukun ve toplumun denetimine açık olmalıdır. Unutulmamalıdır ki dürüst siyasetçi, liyakatli bürokrat ve üreterek değer yaratan iş insanı birbirinin rakibi değil, güçlü bir ekonominin ve güvenilir kurumların tamamlayıcı unsurlarıdır. Kalkınmanın temeli, kişilere tanınan ayrıcalıklar değil; herkes için geçerli kurallar, adil rekabet ve hukukun üstünlüğüdür. Çünkü kamu gücü kişisel zenginleşmenin değil, toplumsal refahın hizmetinde olmalıdır.

KAZANÇ BİR AVUCA, FATURA MİLYONLARA MI?Beytülmal Kimin Malı, Kul Hakkının Hesabını Kim Verecek?

Kamu kaynakları yöneticilerin kişisel tasarruf alanı değil, milletin ortak emanetidir. Devletin bütçesinde işçinin alın teri, emeklinin ödediği vergiler, esnafın kazancı ve çiftçinin emeği vardır. Aynı şekilde finansal sistemdeki tasarruflar da yalnızca bilançolardaki rakamlardan ibaret değildir. O birikimlerde milyonlarca insanın yıllarca verdiği emek, çocuklarının eğitim umudu ve geleceğe ilişkin güvencesi bulunmaktadır.

Bu nedenle kamu kaynaklarını ve vatandaşın birikimlerini korumak yalnızca hukuki ve mali değil, aynı zamanda ahlaki bir sorumluluktur. Kul hakkı yalnızca başkasının malına doğrudan el uzatmakla ihlal edilmez. Haksız ayrıcalıklar yaratmak, kamu kaynaklarını israf etmek, liyakatsiz atamalarla hizmet kalitesini düşürmek veya denetim görevini ihmal ederek insanların zarara uğramasına neden olmak da hukuki ve ahlaki sorumluluk doğurabilir.

Beytülmal anlayışının özü, kamu malının sahipsiz değil, milletin ortak hakkı olduğunun bilinmesidir. Kamu gücünü kullanan herkes, aldığı kararların ve harcadığı her kuruşun hesabını verebilmelidir. Çünkü zararın topluma, kazancın ayrıcalıklı çevrelere bırakıldığı bir düzende ne ekonomik adaletten ne de kamu vicdanından söz edilebilir. Bir ülkenin bütçesi, vergi sistemi ve gelir dağılımı, siyasi iktidarın toplumsal adalet karşısındaki gerçek tercihlerini ortaya koyar. Ekonomik başarının ölçüsü yalnızca yaratılan zenginlik değil, bu zenginliğin toplumun refahına ne kadar adil yansıdığıdır. Kamu kaynaklarını korumak, kul hakkını gözetmek ve hesap verebilirliği sağlamak, dürüst yönetimin vazgeçilmez koşullarıdır.

MAKAMA TUTUNMAK MI, İLKELER İÇİN VAZGEÇMEK Mİ?İstifa Etmek Yenilgi mi, Ahlaki Sorumluluk mu?

Kamu makamları kişilerin mülkü değil, milletin emanetidir. Belediye başkanlığı, genel sekreterlik, bakanlık, genel müdürlük veya herhangi bir kamu yöneticiliği; kişisel güç, statü ve ayrıcalık alanı değil, halka hizmet etme ve kamu yararını koruma sorumluluğudur. Asıl erdem, bir makama gelmek kadar, gerektiğinde o makamdan vazgeçebilmektir.

Kamu görevi beraberinde yetki, itibar ve çeşitli imkânlar getirir. Ancak bu imkânlar, kişisel çıkarların veya makamı koruma kaygısının kamu yararının önüne geçmesini haklı kılamaz. Bir yönetici, görev yaptığı kurumun itibarının ciddi biçimde zedelendiğini, hakkındaki iddiaların kamu hizmetlerini gölgelediğini veya görevini ilkelerine uygun biçimde sürdüremediğini düşünüyorsa, makamda kalmak kadar görevinden ayrılmayı da bir sorumluluk olarak değerlendirebilmelidir. Elbette hakkında iddia bulunan herkes suçlu kabul edilemez. Masumiyet karinesi, savunma hakkı ve hukuki güvenceler korunmalıdır. Ancak hukuki sorumluluk ile siyasi ve idari sorumluluk aynı şey değildir. Bir yöneticinin görevini sürdürmesinin hukuken mümkün olması, bunun her koşulda etik ve kurumsal açıdan doğru olduğu anlamına gelmez.

Türkiye'nin, istifayı başarısızlık veya yenilgi değil, gerektiğinde kamu yararını, kurumsal itibarı ve kişisel ilkeleri koruyan demokratik bir sorumluluk olarak görebilen yönetim kültürüne ihtiyacı vardır. Siyasi partiler yöneticilerini korumak uğruna ilkelerinden, kamu kurumları da kişilerin makamlarını koruma kaygısıyla kurumsal değerlerinden vazgeçmemelidir. Elbette istifa her durumda zorunlu veya tek doğru seçenek değildir. Belirleyici olan, görevde kalma ya da ayrılma kararının kişisel çıkarlarla değil, hukuk, kamu yararı ve etik sorumlulukla verilmesidir.

Bazen insanın makamından vazgeçebilmesi, ilkelerinden vazgeçmediğinin en güçlü göstergesidir. Çünkü insanın gerçek değeri taşıdığı unvanlarda değil; savunduğu değerlerde, ortaya koyduğu hizmetlerde ve geride bıraktığı güven duygusunda saklıdır.İyi yöneticilik, kişilere bağımlı bir düzen kurmak değil; kendisinden sonra da işleyebilen, liyakatli, kuralları yerleşmiş ve güvenilir kurumlar bırakabilmektir. Bir ülkenin yönetim kalitesi yalnızca kimlerin makama geldiğiyle değil, o makamları nasıl kullandıkları ve gerektiğinde nasıl ayrıldıklarıyla da ölçülür. Öyleyse asıl soru şudur: Bir insanın hangi makama geldiği mi, yoksa o makamdan ayrıldığında geride ne bıraktığı mı daha değerlidir?

SONUÇ: Önce İyi İnsan, Sonra İyi Siyasetçi Ve İyi Bürokrat!

Türkiye’nin geleceği, makamlarını korumak için ilkelerinden vazgeçenlerle değil; gerektiğinde makamından vazgeçebilen, ahlaktan, adaletten ve kamu yararından ödün vermeyen insanlarla inşa edilebilir. Ülkemizin ihtiyacı yalnızca yeni siyasi aktörler, ittifaklar veya yönetim kadroları değil; dürüstlüğü siyasetin, liyakati bürokrasinin, adaleti ekonominin ve kamu yararını yönetimin merkezine koyan köklü bir anlayış değişikliğidir.

Bu nedenle kapsamlı bir Siyasi Etik Kanunu çıkarılmalı; seçmen iradesini koruyan, siyasi çıkar ilişkilerini denetleyen ve kamu yönetiminde liyakati güvence altına alan düzenlemeler hayata geçirilmelidir. Kamu kaynaklarının kullanımında şeffaflık, ekonomik ilişkilerde adil rekabet, denetim kurumlarında bağımsızlık ve her düzeyde hesap verebilirlik esas alınmalıdır.

Siyasetçiler seçmene verdikleri sözlerin, bürokratlar aldıkları kararların, denetim kurumları ise yerine getirdikleri veya ihmal ettikleri görevlerin hesabını verebilmelidir. Çünkü demokrasi yalnızca seçimle, iyi yönetim yalnızca mevzuatla, ekonomik kalkınma da büyüme rakamlarıyla sağlanamaz. Güçlü devletler kişilere değil kurumlara, kalıcı başarılar makamlara değil ilkelere dayanır.

Vefa, yanlışlara sessiz kalmak; sadakat, kişilere koşulsuz bağlanmak; başarı ise her koşulda makamını korumak değildir. Asıl erdem, gücü elindeyken adaletten, çıkarları söz konusuyken ilkelerinden, makamı tehlikedeyken doğrulardan vazgeçmemektir. Makamına güvenip geçmişini unutma! Gücüne güvenip insanları küçümseme! Çıkarına güvenip ilkelerinden vazgeçme!

Çünkü insanın gerçek değeri ulaştığı makamlarla, arkasındaki güç odaklarıyla veya çevresindeki kalabalıklarla değil; geride bıraktığı eserlerle, emeğe gösterdiği saygıyla, kazandığı güven ve sergilediği ahlaki duruşla ölçülür. Dününü inkâr ederek yarın kurulmaz. Emeği yok sayarak saygınlık kazanılmaz. Ahlakı dışlayarak siyaset, adaleti dışlayarak kalkınma, liyakati dışlayarak güçlü kurumlar inşa edilemez.

Unutulmamalıdır ki makamlar geçici, ilkeler kalıcıdır. Dününü inkâr eden, yarınına güven veremez! Ve her şeyden önce, İYİ İNSAN OLMAK GEREKİR! Çünkü iyi insan olmadan iyi siyasetçi, dürüst olmadan güvenilir bürokrat, adil olmadan gerçek anlamda halkın hizmetkârı olunamaz. Ahlakın olmadığı yerde güven, güvenin olmadığı yerde adalet, adaletin olmadığı yerde de güçlü bir demokrasi ve etkin bir kamu yönetimi olmaz!



Bu yazı 71 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
SON YORUMLANANLAR
  • HABERLER
  • VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
GAZETEMİZ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


nöbetçi eczaneler
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI